สวัสดี .
หายไปนาน จนน่าตกใจ
เราไม่เคยลืมบ้านอบอุ่น หลังแรก หลังนี้เลย : )
ยังคงคลิกเข้ามาทุกวัน
รับรู้เรื่องราวของผู้คนเดิมๆ อยู่เสมอ
เพียงแค่ เราไม่ได้บันทึกเรื่องราวของเราลงไป
เรามี facebook ที่การอัพเดท status มันง่ายกว่า การเขียนเรื่องราวเป็นไหนๆ
เราปล่อยให้สิ่งง่ายๆ เข้ามาแทนอะไรเดิมๆ ที่อบอุ่น
เราไม่เคยโทษตัวเอง ที่ไม่ได้เขียนอะไรลงไป
เพราะเรายังคง.. รักบ้านหลังนี้ไม่เปลี่ยนแปลง
แต่สิ่งที่เปลี่ยนแปลงไปบ้าง คงเป็นชีวิตที่มันค่อนข้างวุ่นวาย
เพื่อนมากมายที่อยู่ใน Facebook อันนั้น
งานมากมายที่มันรออยู่ในคณะ
น้องอีก 200 คน ที่เรายังคงต้องเข้าไปดูแล
เราทำงานรับน้องมาเป็นปีที่สอง
อาจจะมีเหนื่อยบ้าง บ่นอะไรไปบ้าง
แต่ไม่เคยเบื่อเลยที่จะต้องทำมัน
การทำให้อะไรๆ ให้คนอื่น มันสุขใจเป็นร้อยเท่า พันเท่า
ช่วงเวลาที่หายไป..
เป็นทั้งนันทนาการ ที่บ้าๆ บอๆ
ใครว่าเอาแต่เต้น แต่ลงเข้าไปทำจริงๆ
มันก็เป็นอะไรที่ท้าทาย
อาจจะไม่ดีนัก แต่ก็ได้เรียนรู้การทำงานเป็นทีม
ไม่ได้เห็นด้วยกับกฎข้อบังคับมากเท่าไหร่
แต่เราก็ทำมันได้นะ
เป็นทั้งเทคนิคเชียร์
มันเป็นอาชีพเก่าตั้งแต่ปีที่แล้ว ..
สบายมาก :))
เป็นทั้ง PR ของสโมสรนิสิตวิทยาลัยนานาชาติ
สิ่งนี้ ดูแล้วจะเป็นงานที่ท้าทายที่สุด
เพราะการทำงานกับคนที่เราไม่ค่อยชอบ มันเป็นเรื่องยาก
แต่เลือกแล้ว ต้องทำ : )
ยังต้องยิ้มสู้กับทุกเหตุการณ์
แล้วก็พูดคำว่า "ไม่เป็นไร" แล้วมันจะผ่านไป
ณ ตอนนี้ ทำหน้าที่ตัวเองให้ดีที่สุดก็พอ
ถัดลงมาคงเป็นเรื่องเรียน
ปี 3 แล้ว เรียนหนักขึ้นเป็นธรรมดา
แต่มันต้องทำได้สิ เหมือนที่ผ่านๆ มา
ความพยายามเรา มันเต็มร้อยอยู่แล้ว
ส่วนเรื่องคุณแฟนกับลูกชาย
แน็กยังคงเป็นแน็ก
เป็นผู้ชายที่ไม่ค่อยเข้าใจเรา
แต่ก็ยังรักเราไม่เปลี่ยนแปลง
ขอบคุณ
อัซลาน หมาปั๊กหน้ามึน
ยังเป็นเด็กที่ดื้อเหมือนเดิม ว่าไม่ค่อยฟัง
แต่หนูก็โตขึ้นเยอะนะ
แม่ภูมิใจที่เห็นหนูโตมาอย่างแข็งแรง
ไม่เคยป่วย ไม่เคยไข้
หนูน่ารัก และก็สร้างรอยยิ้มให้คนอื่นได้ รวมทั้งแม่ด้วย
ก่อนหน้านี้หนูอาจจะซึมๆ ไปบ้าง
เพราะแม่ไม่มีเวลาให้
แต่พอเห็นหนูกลับมาดื้อเหมือนเดิมแล้ว
แม่ก็ดีใจ
วันหลังอยากจะลงรูป
ยังคิดถึงที่แห่งนี้เสมอ
ปล, อะไรๆ มันเปลี่ยนไปเยอะแล้ว จริงๆ = )
มายด์ว่าหายไปนาน
ยังดีกว่าหายไปเลย !